POSTED AT 05:07 PM

budzter

"Its not the pale moon that excites me
That thrills and delights me, oh no
Its just the nearness of you

It isnt your sweet conversation
That brings this sensation, oh no
Its just the nearness of you

When youre in my arms and I feel you so close to me
All my wildest dreams come true

I need no soft lights to enchant me
If youll only grant me the right
To hold you ever so tight
And to feel in the night the nearness of you"

muy maravilloso el musica
cuando nosotros bailar. [malimali ata yan, paki ko.]

it was all too wonderful. the way he heald me in his arms as we danced under the moonlight. the way he looked down at me with those all too gorgeous eyes. the way he whispered he loved me.

too bad 'twas all just a dream. too bad i had to wake up. oh well.

hayy naku.
POSTED AT 02:53 PM

budzter

nagsimula itong araw na ito hindi sa paggising ko kundi sa paghiga ko sa aking kama... bwisit naman o.

12:01. am. => crap, di pa tapos yung reaction ko, 1 min. late na.

12:05. am. => langya di pa pala ako nakasubscribe sa mailing list. buti nalang gising pa si sir.

12:15. am. => bahala na. send ko na toh kahit kulang ng 100 words.

12:30. am. => chat. hay buti nalang may mga taong nakakapagpawala ng inis. salamat sa inyo at pinatawa nyo ako.

1:00. am. => wala na kasing kausap kaya tulog nalang. oh well.

6:00. am. => 10 min. more!

6:10. am. => 30 min. more!

6:40. am. => ayoko pa rin.

6:55. am. => ack. malalate na ako!

7:35. am. => takbo to school.

7:40. am. => putangina. late yung teacher. oh well.

10:00. am. => daldal kasi ng daldal tinawag tuloy. buti nalang nakagawa ng impromptung walang kwentang sagot. whoo!

10:30. am. => tangina! dapat pala i print yung ginawa kagabi! oh no!!

11:30. am. => life saver. stress reliever. sarap talaga sa range!

12:30. am. => baril kasi ng baril, ayan tuloy nagutom. time na. mag kape ka nalang. iced coffee sa nescafe na stand.

2:30. pm. => yes. tapos na ang class.


o ayan. yan ang mga pangyayari sa araw na toh. i guess the day was considerably okey. at least.... it could have been worse.

hayy. this is such a crappy life. don't you all agree? i miss the highschool days when all i actually worried about was... [ teka, marami nga pala akong prublema nun... i take that back. :D]

ho humph...
Reading: dante's inferno. tangina impyerno talaga o
Listening to: un pa rin, the nearness of you, khit wala siya.

sensya na, korny toh
POSTED AT 03:18 PM

budzter

katapos ng english class kanina. kaka ring lang ng bell.

nakatingin nanaman sa labas. naghihintay.
nangangarap na kahit sandali man lang makita ko ang kanyang mukha.
ngunit hindi siya dumaan. bakit kaya?

papunta sa math class. hinahanap nanaman siya.

halos araw-araw ko siyang nadadaanan sa hallway na yan.
bat kaya wala siya ngayon? hmmn.
napano kaya yun?

teka.. bat ko ba siya iniisip?
bat ko ba siya inaabangan?
hoy! hindi ako stalker ha... alam ko namang lahat kayo ay dumaan din sa ganito. naghihintay. tumitingin. kahit hanggang tingin na man lang. pati ba yun, ipagkakait niyo pa sa akin?

haha. ang korny naman nito o.

pero totoo. bakit ba. hindi ko naman yun gusto. [tss. hindi daw. pero hinahanap] totoo! hindi ko talaga siya gusto. hindi ko nga siya kilala eh. hindi man lang niya alam na nabubuhay ako sa mundong ito. sa mundo niya, hindi ako nageexist. ako'y isa sa maraming nilalang na hindi man lang niya napapansin. sapagkat magkaibang mundo ang aming ginagalawan. [he's all that. i'm not. pano yun?]

hmmn. anyway. pano ba magugustuhan ang isang taong hindi mo naman kilala? pano mo masasabing gusto mo siya, kung wala ka man lang alam tungkol sa kanya? at alam mo namang magmumukha ka lang tanga, dahil sabi ko nga, iba ang mundo niya.

pano yun?

so hindi nga. hindi ko nga siya gusto. marahil ay natutuwa lang ako sa kanya kaya ako nagkakaganito. kaya ko siya hinahanaop. kaya ko siya tinitingnan. sino ba naman ang hindi makakapansin sa kanya? oo nga't masasabing pangit siya, pero may dating siya eh. malakas dating niya. siguro kaya yun.

lahat ng nakakaalam tungkol dun sa natutuwa ako sa kanya tumatawa. bakit daw. bakit daw ako matutuwa dun sa lalaking yun. ang pangit pangit. ang yabang yabang. ewan ko. basta. yun na yun. kailangan ko bang ipaliwanag yun? ha?


hehe.. wala lang...


[in case any of you are wondering why sobrang tagalog yung blog na to, it's caus of YEN. all her fault. kasi tinawag niya akong conyo, kaya yun.]
Reading: impyerno
Listening to: the nearness of you pa rin. kahit nga wala siya.
Feeling: contemplative

nagsasayang ng oras
POSTED AT 10:41 PM

budzter

hay. alas dyes y medya ng gabi at dapat sinisimulan ko na yung lecheng reaction ko, para naman kahit papano makatulog ako bukas ng gabi. pero hindi. heto tuloy ako, nagbblog. wala namang kwenta. walang makwento tungkol sa aking buhay.

pinagiisipan ko nanaman yung lalaking kinatutuwaan ko na wala namang kwenta dahil mukhang pinitik yung labi niya (thus, pitek). [recall yung blog before this, magkaiba ang mundong aming ginagalawan] hoi yung mga putanginang may alam kung sino si pitek, shut up nalang kayo, pwede? huwag nang mag react, maawa kau...

sabi ni yen [si yen talaga o, ang laki ng impluwensya! my gosh! gurl, you're contagious, sana lang hindi ako mahawa dun sa mess-ups mo with alam mo na...] nakakatuwa daw yung lalaking yun, kaya lang mukhang puro babae lang daw nasa isip nun. well.. mukha nga. haha. eh ano ngayon? hindi ko naman ibboyfriend yun eh. hanggang tingin nga lang. at hanggang obsession. right. haha. hindi nga rin naman niya ako kilala so safe, diba? ayyy nako.

malungkot nga pala yung katapusan ng araw ko ngayon. ewan ko kung napaparanoid lang ako, o talaga ngang galit sakin yung isa kong kaibigan. eh ba naman kasi... hayy nako. basta kung ano man, dude, sana lang wag kang mainis ha. sori kung nagiging insensitive man ako. malay ko ba. o baka nagoover react lang ako at wala naman siyang paki-alam kung ano ang nangyayari sa aking buhay. ewan. bahala na.
Reading: impyerno.
Feeling: indescribable

anong klaseng pamilya naman o
POSTED AT 10:53 PM

budzter

naaasar ako sa mommy ko. bakit ba kasi magkakasama silang lahat ngayon at ako lang ang wala. at kumakain pa sila sa aking paboritong kainan at kumakain ng paborito kong dessert. habang ako, nagtitiis sa buhay sa loob ng lecheng dorm na ito.

kakaasar diba?
madaya.
nakakaasar.
grrr...

sabi ko uwi ako. ayaw nila. ang mahal daw kasi. kung sabagay. mahirap ang buhay ngayon. yung 6,000 na igagastos ko sa ticket ibili ko nalang ng pagkain o damit, dami na yun. pero madaya pa rin. ack. miss ko na kuya epzy ko. pati mommy ko. ayy nako. naubos tuloy load ko sa kakatawag sa kanila. tangina. i want my mommy!

GUSTO KO NANG UMUWI!!!

hindi na ako makapaghintay hanggang december. ba naman kasi. akala ko dito ko gusto. oo nga't andyan dream school ko, pero hindi rin eh. miss ko na buhay ko dun. mga kaibigan ko. pamilya ko. ack

hayy nako.. bahala na nga... makakauwi din ako. balang araw. hay. kung hindi pa lang dahil dyan sa ateneo, hindi na ako babalik dito. hay. buhay talaga o...
Feeling: depressed

last na toh! promis!
POSTED AT 11:10 PM

budzter

naku. pano to. may naalala nanaman ako tungkol ke pitek. yung kumakain siya ng fishballs sa labas ng starbucks. ang kyut nya nun. haha. at in fairness first time yun, nakita niya ako habang tinitingnan ko siya with a grossed out expression on my face. at tumitig muna siya, bago niya ipinagpatuloy ang pagkain niya ng fishballs. gowsh.

at isa pa. nung nakita ko siyang kakagaling lang mag basketball. naku. at pawis na pawis pa siya. naka muscle sleeves. may hawak na bola. tssss... [linya ni yen, nako si yen nanaman, HOTTTT] ay nako. pero remember. hanggang tingin lang. c",)

ano kaya kotse niya..? alam ko meron.. hehehe nako pano to. stalker na talaga ako! bwahahaha....
Feeling: ditzy

akala ko matalino ako
POSTED AT 03:40 PM

budzter

akala ko matalino ako. hindi naman pala.

Dati kasi, parang ang dali-dali mag-isip. Ang dali makakuha ng respectableng marka. kahit nga hindi pumasok, papasa pa rin.

Kaya siguro lumaki ang aking ulo, at inisip kong kayang-kaya kahit walang effort. nakapasa nga ako ng apat na taon sa high school na parating late at umaabsent lang ng umaabsent ng walang paki-alam. tss. umasa ako.

kung iisipin ng lubos, ano nga ba yung inasahan ko? na akala kong may utak ako? na bulok yung sistema ng dati kong eskwelahan? haha. bulok nga naman kasi. kayang kaya pasahin. konting talino lang. konting effort. [ ang yabang naman nito pakinggan. pero reflection lang to... read on...]

paano nga ba nangyari yun? nung nasa fourth year ako kayang kaya kong intindihin at i- absorb ang mga pinagsasasabi ni Mr. Tieng. pano ba nangyari yun? pano bang nakakakuha pa ako ng pinakamataas na score minsan sa math exam nun. at sa english, naku... sinasagot ko pa at binabara ang teacher namin.

pero bakit ngayon... halos pasang awa ang nakuha kong marka sa math11 last sem. tapos sa english hindi ako makapag salita. ano bang nangyayari sa akin? at kanina sa fil12, wala akong makuhang sense sa pinagssabi ng teacher ko.

ang tanga.
umasa kasi.
ang babaw mag-isip.
yabang.

napakalaking sampal sa aking mukha. kung bakit ba kasi...

ayy nako. pero diba ginusto ko naman to? diba pinagsabihan nga ako ng mommy ko na kapag mag ateneo ako hindi na pwedeng gawin ang mga kalokohang ginawa sa high school? di ba nga't pinili ko ito? akala ko kasi kaya sa pa easy easy lang. hindi pala.

alam kong kaya ko to. naiisip ko naman eh. marami akong gustong sabihin pero hindi ko mailabas. pag tinawag ako ng teacher ko, wala akong masabi.

ewan. sana lang...

ack. papasa ako. kaya ko to. sana. konting tyaga. ewan. bahala na. sige uwi na ako. aral pa ako eh. hehe
Reading: impyerno
Feeling: bobo

leche. maling desisyon.
POSTED AT 03:39 PM

budzter

ngayong sem na to marami akong kailangang paggugulan ng panahon. kasali na dito ang mga subjects na math, lit tsaka fil. yung english hindi na gaanong mahirap ngunit kailangan pa ring isipin. pati na rin yung physics.

nagkamali ako sa desisyon ko kanina. kagabi kasi, ginawa ko yung lecheng paper para dun kay acuna. ang hirap magsulat para sa kanya. alam mo kasing malaking posibilidad na balahurain niya at pintasin ng todo todo ang gawa mo. and haba din ng panahong ginugol ko sa kanya kagabi. umabot sa puntong hindi ako nakapag-aral para sa long test sa math. isipin mo, mula 5:30 ng hapon hanggang 12 midnight yung sinusulat ko para sa kanya ang iniisip ko. kaya't kanina, medyo natakot na ako para dun sa math exam. pinili kong i cut ang lit.

malas.
maling timing.
bat ba kasi ako ng cut sa araw na marami ang pumiling hindi pumasok. ang dami tuloy naming wala. napansin ng gagong teacher.

nagalit.

ngayon kailangan nanamang harapin ang mga consequences.

fuck.
nakakaasar.

maling desisyon. lalo pa't hindi naging ganoon kahirap ang exam sa math.

buti nalang pumasok ako ng fil. may naintindihan pa ako ngayon kahit papaano. kahit gaano ka kaunti. may naintindihan ako. sa fil. iyan ay isang napakalaking milagro. at nag quiz siya. 10 points.

so paano ba toh. paano ko iisipin ang pangyayaring ito?

kinailangan kong mag-aral. dalawa ang klaseng pinagpipilian kong i cut. ang lit pinaggugulan ko na ng mahigit kumulang 5 oras kagabi. at sa pinoy, wala akong alam. sa lit din naman wala akong alam. hayy... hindi ko alam kung saan ako dun nagkamali, at kung ano ung dapat kong ginawa. nasimulan ko na rin naman yung basahin mula pa kahapon. hindi naman todo-todo ang pagsasayang ko ng oras.

baka nagkamali lang ako sa pag schedule. kaya nagkaabutan lahat ng kailangang aralin. putangina naman to o.

so pano yan. ipaparecite daw kami sa wednesday. ibig sabihin nun may 4 na araw ako para maghanda. ibigay ko sa kanya kalahati ng sunday at buong monday ko. hindi na muna ako lalabas this weekend. pero kailangan ko pa rin isipin ang iba kong subjects. hindi lang naman siya ang kailangan kong maintindihan. drop ko nalang kaya yung subject na to?

hindi.
huwag muna.
kaya pa.
pagtiisan.
pagtiyagaan.

pero hwag naman sa puntong mapapabayaan na ang ibang subjects.

at kapag sobrang kailangan na talaga....

mawawalan na ako ng choice. ulitin ko nalang. bahala na.

pero hindi ako matatakot para lang sa isang recitation. tsss. ipahiya niya ako, wala akong pakialam. pero dapat may matutunan ako bago mag-wednesday. hindi para sa kaniya. pakialam ko ba kung magustuhan niya yung pagkakaintindi ko, yun reaction ko. akin naman yun eh. paki ba nya. putangina.
Reading: impyerno
Feeling: like killing acuña

hmmn.
POSTED AT 09:43 PM

budzter

hinanap ko nanaman siya kanina. at hindi ko nanaman nakita. bakit ba. magmula noong napasigaw ako sa harap niya... [napakahabang kwento... hindi. sa totoo lang, maikli lang siya ngunit nakakahiya sobra kaya't hindi ko na ieellaborate] hindi ko na siya muling nakita. bakit ba.

sabi ni yen medyo metrosexual daw yung lalaking yun.

badtrip naman. kaasar. hindi ko pa nga nakikilala yung lalaking yun natturn-off na ako. hayy.. buhay talaga o...

jump tayo ng topic pde??!

balik tayo dun sa kaibigan kong feeling ko galit sa akin. ang insensitive ko kasi. ayan tuloy. aray. sakit. ewan. bahala na. sana hindi na siya magtampo... isa pa naman siya sa mga mahahalagang tao sa mundo ko. kailangan ko siya. lalo na ngayon. at hindi naman ibig sabihin nito user-friendly ako... hindi ganun. it's not like that. pero kasi naging bahagi na siya ng support system ko. inaasahan ko siya para makinig at magpakalma sa utak ko. pero mukhang napapagod na rin siya sa kakakinig sa akin.

pero kung lubos na iisipin, tinangka ko rin namang makatulong sa kanya. parating tinatanong, [okay ka lang ba... ano problema mo... may problema ka ba... kwento mo lang sa akin ] pero wala daw. wala daw siyang problema. so yun. alam ko namang may problema ang taong yun pero ayaw sabihin. ako tuloy ang napapakwento tungkol sa aking miserableng buhay. at nagmumukha tuloy siyang toilet bowl - taga tanggap ng shit.
Reading: impyerno
Listening to: hindi kita mapipilit kung ayaw mo huwag mo ...
Feeling: ewan